روزنوشت / مدرسه شجره طیبه میناب دیگر فقط یک مدرسه نیست؛ نامی است که با خون کودکان بی‌گناه گره خورده است. رها و هم‌کلاسی‌هایش با دفتر و مداد و رؤیاهای کودکانه به مدرسه رفتند؛ نه با سلاح، نه با آرزوی جنگ. آن‌ها آمده بودند آینده ایران را بسازند، اما قربانی خشونت و جنایتی شدند که هیچ توجیه انسانی و حقوقی نمی‌تواند آن را بپوشاند.

من یک مادر هستم؛ مادری که عزیزترین سرمایه زندگی‌اش، تنها فرزندش رها، را از دست داده است. داغ فرزند با هیچ واژه‌ای توصیف نمی‌شود و هیچ مادری نباید چنین روزی را تجربه کند. اما اجازه نخواهم داد نام دخترم تنها در قاب یک عکس و خاطره‌ای اندوه‌بار باقی بماند. رها باید نماد حق زندگی، حق تحصیل، حق امنیت و حق آینده برای همه کودکان ایران و جهان باشد.

آنچه در میناب اتفاق افتاد، تنها یک جنایت علیه تعدادی دانش‌آموز نبود؛ تعرض به امنیت کودکان، حرمت مدرسه، حق آموزش و آینده یک ملت بود. تاریخ ایران، تاریخ ملتی است که بارها در برابر قدرت‌های متجاوز ایستاده و هر بار با تکیه بر ایمان، هویت، وحدت و اراده ملی، از استقلال و تمامیت سرزمین خود دفاع کرده است. دشمنان ایران همواره در رؤیای تضعیف و تسلیم این ملت بوده‌اند، اما هنوز این حقیقت را درک نکرده‌اند که ایران فقط یک سرزمین نیست؛ ایران ریشه در تاریخ، فرهنگ، ایمان و قلب میلیون‌ها انسان دارد.

امروز به دشمنان می‌گویم: با شهادت فرزندان این سرزمین، اراده یک ملت از میان نمی‌رود. خون کودکان بی‌گناه میناب، مسئولیتی تاریخی بر دوش همه ما گذاشته است؛ مسئولیت حقیقت‌گویی، مطالبه عدالت، دفاع از کرامت انسانی و ساختن ایرانی توانمندتر که هیچ کودکی در آن قربانی تجاوز و خشونت نشود.

قدرت واقعی ایران تنها در توان نظامی و تجهیزات دفاعی خلاصه نمی‌شود؛ قدرت ایران در علم، دانش، فرهنگ، همبستگی اجتماعی، عدالت، پیشرفت و سرمایه انسانی آن است. هیچ راهبردی برای اقتدار ملی بدون حفظ جان انسان‌ها، پاسداشت حقوق کودکان و فراهم کردن فرصت رشد و شکوفایی نسل آینده کامل نخواهد بود.

خطاب من به دانش‌آموزان ایران، به دختران و پسرانی است که امروز پشت نیمکت‌های مدرسه نشسته‌اند: خوب درس بخوانید، پرسشگر باشید، دانش بیاموزید و برای ساختن فردای کشورتان آماده شوید. آینده ایران متعلق به شماست. نگذارید تلخی حوادث روزگار، رؤیاهایتان را از شما بگیرد. ایران برای سربلندی به اندیشه، دانش، امید و دستان توانمند شما نیاز دارد.

از مسئولان کشور نیز انتظار دارم خون دانش‌آموزان میناب را به یک خاطره و مراسم سالانه محدود نکنند. پیگیری حقیقت، ثبت مستندات جنایت، مطالبه پاسخگویی عاملان و حمایت از خانواده‌های آسیب‌دیده، وظیفه‌ای ملی و انسانی است. عدالت برای فرزندان ما نباید در گذر زمان به فراموشی سپرده شود.

امروز بیش از هر زمان دیگری به وحدت، همدلی و مسئولیت‌پذیری نیاز داریم. اختلاف‌نظرها نباید ما را از هدف بزرگ‌تر، یعنی ایران آباد، مستقل، مقتدر و برخوردار از آینده‌ای امن برای فرزندانش، دور کند.

من رهایم را از دست داده‌ام، اما رؤیای او را از دست نداده‌ام. آرزویش را که می‌خواست دندان‌پزشک شود، مهربانی کند و به مردم خدمت کند، در قلبم زنده نگه می‌دارم.

به نام مادری که داغ فرزند دیده است، می‌نویسم: نه فراموش می‌کنیم، نه از حقیقت عقب می‌نشینیم و نه اجازه می‌دهیم رؤیای کودکانمان دفن شود.

رها دیگر فقط دختر من نیست؛ رها دختر ایران است.

مادر شهیده رها زارعی، دانش آموز مینابی