به گزارش وب دا فسا؛ تصور بسیاری از افراد از حمله قلبی، درد شدید و ناگهانی در قفسه سینه است؛ اما این وضعیت همیشه به همین شکل بروز نمی‌کند.

گاهی علائم خفیف‌تر هستند یا با نشانه‌هایی مانند تنگی نفس، تهوع، خستگی یا ناراحتی در پشت و فک ظاهر می‌شوند.

به همین دلیل، شناخت علائم و توجه به هشدارهای بدن اهمیت زیادی دارد.

 

در حمله قلبی دقیقاً چه اتفاقی است؟ 

حمله قلبی یا سکته قلبی زمانی رخ می‌دهد که یکی از رگ‌های کرونر که خون و اکسیژن مورد نیاز عضله قلب را تأمین می‌کنند، مسدود شود. در بیشتر موارد، این انسداد در اثر تشکیل لخته خون در محل پارگی یک پلاک چربی در دیواره رگ ایجاد می‌شود. با قطع جریان خون، بخش آسیب‌دیده قلب اکسیژن کافی دریافت نمی‌کند و آسیب به عضله قلب می‌تواند از همان دقایق نخست آغاز شود.

به همین دلیل، حمله قلبی یک وضعیت اورژانسی است و نباید منتظر ماند تا علائم خودبه‌خود برطرف شوند.

 

زمان، عضله قلب است

هرچه شناسایی علائم و رسیدن بیمار به مراقبت‌های اورژانسی سریع‌تر انجام شود، امکان کاهش آسیب به عضله قلب و بهبود پیامدهای بیماری بیشتر است.

 

این علائم را جدی بگیریم

مهم‌ترین علامت هشدار حمله قلبی، درد یا احساس ناراحتی در مرکز قفسه سینه است. این احساس ممکن است به شکل فشار، سنگینی، فشردگی یا گرفتگی باشد و لزوماً یک درد تیز و شدید نیست. این ناراحتی ممکن است به قسمت‌های دیگر بدن نیز انتشار پیدا کند، از جمله: یک یا هر دو دست، شانه‌ها، گردن، فک و پشت

 

علائم دیگری که ممکن است همراه حمله قلبی دیده شوند عبارت‌اند از: تنگی نفس، تهوع یا استفراغ، احساس سبکی سر یا ضعف، عرق سرد و رنگ‌پریدگی

در صورت بروز این علائم، نباید منتظر ماند تا وضعیت بیمار خودبه‌خود بهتر شود.

 

همیشه درد شدید قفسه سینه وجود ندارد

 یکی از نکات مهم درباره حمله قلبی این است که علائم آن در همه افراد یکسان نیست. در زنان، سالمندان و افراد مبتلا به دیابت ممکن است نشانه‌های غیرمعمول‌تری دیده شود؛ برای مثال تنگی نفس، خستگی، احساس ناراحتی شبیه سوءهاضمه یا درد در پشت و فک، بدون اینکه درد واضح قفسه سینه وجود داشته باشد.

در برخی افراد، به‌ویژه افراد مبتلا به آسیب عصبی ناشی از دیابت، حمله قلبی ممکن است با درد بسیار کم یا حتی بدون درد آشکار رخ دهد.

 

هشدار | نبود درد شدید، حمله قلبی را رد نمی‌کند

اگر تنگی نفس، ضعف ناگهانی، عرق سرد، تهوع یا ناراحتی در فک، پشت یا دست‌ها به‌طور غیرمعمول ایجاد شده است، نباید تنها به دلیل نبود درد شدید قفسه سینه، احتمال حمله قلبی را نادیده گرفت.

 

چرا حمله قلبی رخ می‌دهد؟

زمینه اصلی بیشتر حمله‌های قلبی، تصلب شرایین است؛ فرایندی که در آن رسوبات چربی به‌تدریج در دیواره رگ‌ها تجمع پیدا می‌کنند.

این روند ممکن است سال‌ها بدون علامت ادامه داشته باشد. در نهایت، پارگی یک پلاک چربی می‌تواند باعث تشکیل لخته و مسدود شدن رگ شود.

 

عوامل مختلفی می‌توانند خطر ابتلا را افزایش دهند؛ از جمله:

عوامل قابل کنترل:

مصرف دخانیات، تغذیه نامناسب به‌ویژه مصرف زیاد نمک، قند و چربی‌های ناسالم، کم‌تحرکی، مصرف الکل، اضافه‌وزن و چاقی، فشار خون بالا، افزایش قند خون و دیابت، افزایش چربی‌های خون، قرار گرفتن در معرض آلودگی هوا

سن، جنس و سابقه خانوادگی نیز بر خطر بیماری اثر دارند و قابل تغییر نیستند؛ با این حال، عوامل قابل کنترل همچنان نقش مهمی در پیشگیری دارند.

 

اگر علائم را دیدیم، چه کنیم؟

اگر فردی دچار علائم مشکوک به حمله قلبی شد، نباید منتظر بماند تا علائم از بین بروند. مهم‌ترین اقدام، دریافت سریع مراقبت‌های اورژانسی پزشکی و انتقال بیمار برای ارزیابی و درمان است. تشخیص و درمان سریع اهمیت زیادی دارد، زیرا هدف اصلی در حمله قلبی، بازگرداندن جریان خون به بخش آسیب‌دیده قلب در کوتاه‌ترین زمان ممکن است.

 

این سه نکته را به خاطر بسپاریم:

 ۱. علائم مشکوک را جدی بگیریم.

 ۲. برای برطرف شدن خودبه‌خودی علائم صبر نکنیم.

 ۳. هرچه سریع‌تر از خدمات اورژانسی پزشکی کمک بگیریم.

 

حمله قلبی با ایست قلبی فرق دارد

حمله قلبی و ایست قلبی دو وضعیت متفاوت هستند. در حمله قلبی، مشکل اصلی اختلال در جریان خون یکی از بخش‌های قلب است؛ اما در ایست قلبی، یک اختلال الکتریکی باعث می‌شود قلب نتواند به‌طور مؤثر به فعالیت خود ادامه دهد. البته حمله قلبی می‌تواند در برخی موارد باعث ایست قلبی شود، اما این دو اصطلاح یکسان نیستند.

 

تشخیص حمله قلبی چگونه انجام می‌شود؟

 پزشکان برای تشخیص حمله قلبی، علائم بیمار را بررسی می‌کنند و از روش‌هایی مانند نوار قلب (ECG) و آزمایش خون برای اندازه‌گیری «تروپونین قلبی» استفاده می‌کنند. در برخی بیماران، برای بررسی محل و شدت انسداد عروق کرونر، آنژیوگرافی نیز انجام می‌شود.

 

درمان؛ هدف، بازگرداندن جریان خون است

 درمان حمله قلبی با هدف بازگرداندن هرچه سریع‌تر جریان خون به عضله قلب انجام می‌شود.

بر اساس شرایط بیمار و امکانات درمانی، روش‌هایی مانند آنژیوپلاستی و قرار دادن استنت یا در صورت دسترسی نداشتن سریع به آنژیوپلاستی، استفاده از داروهای حل‌کننده لخته ممکن است مورد استفاده قرار گیرد. در برخی بیماران نیز ممکن است جراحی بای‌پس عروق کرونر ضروری باشد.

پس از حمله قلبی، توان‌بخشی قلبی و کنترل عوامل خطر نیز بخش مهمی از مراقبت‌های بعدی است.

 

پیشگیری از حمله قلبی از امروز شروع می‌شود

تصلب شرایین معمولاً طی سال‌ها شکل می‌گیرد؛ بنابراین پیشگیری نیز باید از سال‌های جوانی آغاز شود و در طول زندگی ادامه داشته باشد.

برای کاهش خطر بیماری‌های قلبی می‌توان:

-  از مصرف دخانیات پرهیز کرد.

- رژیم غذایی سرشار از میوه، سبزیجات و غلات کامل داشت.

- مصرف نمک و چربی‌های اشباع را کاهش داد.

- فعالیت بدنی منظم داشت.

- از مصرف الکل پرهیز کرد.

- فشار خون، قند خون و چربی‌های خون را کنترل کرد.

- در صورت ابتلا به فشار خون بالا، دیابت یا اختلال چربی خون، درمان و توصیه‌های پزشک را جدی گرفت.

 

سازمان جهانی بهداشت تأکید می‌کند که کنترل مجموعه‌ای از عوامل رفتاری و متابولیک می‌تواند از بخش قابل توجهی از حمله‌های قلبی پیشگیری کند.

 

سلامت قلب، یک تصمیم روزانه است

ترک دخانیات، تغذیه سالم، فعالیت بدنی، کنترل فشار خون، قند و چربی خون و مراجعه منظم به مراکز ارائه‌دهنده خدمات سلامت، از مهم‌ترین اقدامات برای کاهش خطر بیماری‌های قلبی هستند.

 

یک پیام برای همه؛

حمله قلبی همیشه با یک درد شدید و ناگهانی آغاز نمی‌شود.گاهی بدن با علائمی مانند تنگی نفس، ضعف، عرق سرد، تهوع یا ناراحتی در فک، پشت و دست‌ها هشدار می‌دهد. علائم را نادیده نگیریم؛ در حمله قلبی، زمان اهمیت دارد.