به گزارش وب دا ؛دکترصفورا محبی معاون غذا و داروی دانشگاه علوم پزشكی فسا درخصوص تاثیر داروها بر جذب مواد غذایی گفت: معمولا تاثیر غذا بر جذب دارو مطرح است ولی عكس آن نیز دارای اهمیت قابل توجهی است، به عنوان مثال داروها می توانند جذب مواد مغذی را كاهش داده یا از آن جلوگیری كنند. واكنش های تركیبی بین داروها و مواد معدنی مانند یون های فلزی، میزان ماده معدنی در دسترس برای جذب را كاهش می دهد. تتراسایكلین و سیپروفلوكساسین مثال هایی از این مورد هستند كه با كلسیم موجود در فرآورده های لبنی مانند شیر و ماست یا كلسیم موجود در مكمل ها تركیب می شوند. این موضوع در مورد آهن، منیزیم و روی موجود در مكمل ها یا مولتی ویتامین ها نیز صدق می كند. در این حالت به بیمار توصیه می شود كه با حداقل 2 تا 6 ساعت فاصله بین ماده غذایی یا مكمل ، آنتی بیوتیك را مصرف كند.

دكترمحبی ضمن اشاره به این مطلب كه چسبندگی مولكول های دارو به سطح مواد دیگر نیز می تواند جذب ماده مغذی را كاهش دهد، گفت: به عنوان مثال كلستیرامین عامل جذب كننده اسید صفراوی و داروی ضد هایپرلیپیدمی است. این دارو به ویتامین های محلول در چربی متصل می شود. كاهش اسید فولیك نیز در نتیجه این دارو گزارش شده است. مكمل ویتامین همراه با مصرف طولانی مدت این دارو به ویژه هرگاه بیش از یك بار در روز داده شود توصیه می شود. مثال دیگر مصرف بیش از 2 قاشق غذا خوری روغن معدنی در روز است كه جذب ویتامین های محلول در چربی را كاهش می دهد. در این صورت پیشنهاد می شود كه روغن معدنی را در صبح و ویتامین ها را حداقل 2 ساعت بعد مصرف كرد. این تداخل در صورت مصرف ناچیز روغن معدنی و مصرف رژیم غذایی متعادل از نظر بالینی اهمیت چندانی ندارد.

وی اظهار داشت: داروها با تاثیر بر زمان عبور غذا و مواد مغذی در معده می توانند جذب مواد مغذی را كاهش دهند. داروهای مسهل و ملین ها زمان عبور را كاهش داده و ممكن است سبب اسهال شوند كه به دفع كلسیم و پتاسیم منجر می گردد. یك دارو همچنین می تواند با تغییر محیط دستگاه گوارش از جذب مواد مغذی جلوگیری كند. مثلا داروهایی كه ترشح اسید معده را مهار كرده باعث می شوند فضای معده  قلیایی گردد، این تاثیرات ممكن است با كاهش جداسازی ویتامین ب 12 از منابع آن، به جذب آن آسیب برساند. داروهایی كه بیشترین تاثیر را بر جذب مواد مغذی دارند آنهایی هستند كه به مخاط معده آسیب می رسانند. آسیب به ساختار پرزها، سیستم انتقال روده ای كه مسئول جذب مواد مغذی است را متوقف می كند، نتیجه آن سوء جذب عمومی و یا درجات مختلفی از سوء جذب خاص است كه می تواند توانایی دستگاه گوارش را در جذب مواد معدنی به ویژه آهن و كلسیم تغییر دهد.