لاله پرپر

دید دشمن فاطمه جان علیست

                                    بلکه با جانش ، نگهبان علیست

گفت باید جان حیدر راگرفت

                                     از علی دخت پیامبر را گرفت

دید جان مرتضی پشت در است

                                      از امام خویش هم تنهاتراست

پای تاسر، بغض و خشم و کینه بود

                                        کینه هایش کینه دیرینه بود

بغض حیدر، شعله وردرسینه داشت

                                       سنگ بود وجنگ باآئینه داشت

سنگ وآئینه نمیدانم چه شد ؟

                                       آتش و سینه نمیدانم چه شد ؟

آرزوی حیدرآنجا کشته شد

                                       هم پسر، هم مادرآنجاکشته شد

برگلستان ولایت تاختند

                                        غنچه رابالاله پرپر ساختند

لاله زیرخاروخس افتاده بود

                                       باغبان هم ازنفس افتاده بود

گشت درباغ ولایت برگ برگ

                                        بود درفصل بهارش شوق مرگ

گاه رفت ازتاب وگه درتاب شد

                                         لحظه لحظه ، قطره قطره آب شد

گرچه آتش داشت آهش سردبود

                                         ناله بود وسوزبودو درد بود

درد حیدردروجوخسته اش

                                          یک جهان غم ، دردل بشکسته اش