بلایا و حوادث سالانه منجر به مرگ، معلولیت جسمی و روانی و تغییر روند مسیر زندگی میلیونها نفر و صدمات مالی شدید برای افراد و دولتها می گردند. کمکهای بهداشتی یکی از اولین و مهمترین امدادهایی است که به منطقه آسیب دیده می رسد. هرچند درگذشته سیاستگذاران بهداشتی در برابر وقایع آسیب زا کمتر به عوارض روانشناختی می پرداختند، طی سالهای اخیر اهمیت رسیدگی سریع و به هنگام به واکنشهای روانی افراد آسیب دیده در طی بلایا بر متولیان بهداشت محرز شده و به همین دلیل پرداختن به واکنشهای روانی بازماندگان با هدف عادی‌سازی واکنشها و جلوگیری از بروز عوارض دیرپا که منجر به افت کیفیت زندگی و کاهش کارآیی افراد می گردد، یکی از اهداف مداخلات وحمایت های روانی اجتماعی است.